Cognitieve gedragstherapie blijkt toe te zijn aan een imago-opfrisbeurt. We zijn niet sexy genoeg, je kan er niet ‘de diepte’ mee in en er zou geen aandacht zijn voor emoties. Tijd voor een reality check.
Laten we beginnen bij dat vermeende gebrek aan sexappeal. De vraag is of een evidence based behandelvorm überhaupt op Tinder moet kunnen scoren. Als het gaat om het verlichten van psychisch leed zou een degelijke, goed onderbouwde aanpak toch een stuk aantrekkelijker moeten zijn dan een therapie vol lege praatjes. Natuurlijk zijn er merken die sexappeal gebruiken om iets te verkopen. Denk bijvoorbeeld aan George Clooney die zwoel zijn Nescafé schenkt. Maar uiteindelijk koop je toch gewoon de koffie en niet de man.
Dan het idee dat CGT niet bij iedereen past. Interessant, zeker omdat CGT vaak verweten wordt een one size fits all-benadering te zijn. Maar ook in CGT draait het om maatwerk: je sluit aan bij de unieke vragen, klachten en eigenaardigheden van je cliënt. Het is geen standaard recept, geen vast script, maar een proces van denken, doen en voelen in de context van je cliënt. Geen fastfood dus, maar gepersonaliseerd maatwerk. Have it your way, zoals Subway zou zeggen.
En dan die hardnekkige mythe dat CGT niets met emoties doet. Waar staat die derde ‘G’ dan voor? CGT leert je niet om gevoelens te onderdrukken, maar om ze te begrijpen en te hanteren. Maar ook om ze te durven voelen, met open aandacht, in plaats van te vluchten of te vermijden. In dat kader doet Nescafé het zo slecht nog niet: Feel the difference.
Uiteindelijk is CGT wat mij betreft een prachtig mix van allerhande merken: de vernieuwende blik en denkkracht van Apple (Think different), de daadkracht van Nike (Just do it) en de aandacht voor beleving van Nescafé (Feel the difference). Maar in welke mix, dat is telkens weer afhankelijk van je cliënt. CGT dus, omdat je niet alles hoeft te geloven wat je denkt.
Dit artikel kun je terugvinden in het VGCt magazine op pagina 39.
