Column Mieke Ketelaars – Slowen

Mijn dochter zit (zat ten tijde van het lezen van deze column) in groep 8. En daar horen rituelen bij. De laatste keer Lentekriebels (het jaarlijkse lesprogramma waarin pubers gniffelend leren over relaties en seks), de laatste keer trakteren en natuurlijk kamp met disco en slowen op een nummer uit het jaar nul. Dat laatste heeft sinds mijn eigen ervaringen toch een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt.

Weken voorafgaande aan het bewuste kamp moesten er namelijk in de klas lijstjes gemaakt worden met partijen met wie de kinderen wél wilden slowen en met wie níet. De optie ‘Anders, namelijk no way dat ik wil slowen’ was nadrukkelijk niet aanwezig. Net zomin als de optie ‘Jazeker, maar dan wel met iemand van mijn eigen geslacht’. Er zou geslowed worden. Voor twintig seconden. Met iemand van het andere geslacht. Omdat het erbij heurt.

Mijn dochter wilde niet slowen. En al helemaal niet met een van de jongens uit haar klas. Ze was overigens wel lichtelijk gepikeerd toen ze op de nee-lijstjes van maar liefst twee jongens kwam te staan, maar dat terzijde.

Als mijn dochter al iets had opgestoken van weerbaarheidstraining en Lentekriebels, dan heeft dit kamp dat er vakkundig uitgetraind. En terwijl ik daar als moeder milde kortsluiting van krijg, denk ik: dit is niet alleen school. Dit kan ook op andere plekken voorkomen, waaronder de behandelkamer. Nu worden cliënten zelden verplicht om te slowen en de meeste therapeuten zijn zich juist heel bewust van het belang van autonomie en grenzen. Maar misschien schuilt daar ook het risico: dat we denken dat we het al doen en daardoor minder scherp blijven op de subtiele manieren waarop we tóch sturen of verwachtingen inbouwen.

Dus, mocht je van de week weer met een cliënt aan de slag gaan, denk dan nog even terug aan je eigen groep 8-kamp en vraag je af: wiens playlist draai ik eigenlijk? En mocht daar een nummer op staan om op te slowen, neem dan vooral het tempo van je cliënt aan – ook als je daarmee net uit de maat danst.